Een reden die mensen aanhalen om te verhuizen, is dat ze op zoek zijn naar een gemeenschapsgevoel. Het idee heerst dat dit in een gated community aanwezig is, omdat de mensen ongeveer eenzelfde achtergrond en interesses hebben. Met de ideeën van Perrin kunnen we zeggen dat de oude elite opnieuw op zoek gaat naar elkaar. Ze proberen elkaar op deze manier terug te vinden en opnieuw samen te leven. We moeten wel vaststellen dat dit gemeenschapsgevoel niet veel gated communities aanwezig is.

Een andere reden om te verhuizen naar een gated community zijn de waarden en regels die hier belangrijk worden geacht. Op deze manier probeert men een artificiële samenleving te creëren die veel weg heeft van de samenleving zoals deze vroeger bestond. Dit is ook een reden om te verhuizen, mensen willen zich terug voelen zoals vroeger. Toen iedereen elkaar kende en je overal kon komen zonder angst te voelen. De oude elite voelt dus een noodzaak om terug te gaan naar de tijd voor de derde fase aangebroken was, een tijd waar er nog geen democratie was en waar ze de macht in handen hadden.

Dit kunnen we ook zien als we kijken naar de vele eigenaarsverenigingen die bestaan in de gated communities. Dit zijn vaak de bewoners die zich verenigen en die zorgen dat het leven in de gated communities vlot verloopt. Ze bepalen welke regels gevolgd moeten worden, welke onderhoudsmaatregelen nodig zijn en op welke manier ze hun gated community gaan beveiligen. Hier kunnen we zien dat de mensen terug op zoek gaan naar een zekere mate van macht, die ze door het democratiseringsproces vaak zijn kwijtgeraakt.

Een laatste reden die we kunnen aanhalen, is een zeer voor de hand liggende, de criminaliteit en het bijhorende angstgevoel. Mensen voelen zich minder veilig in een gewoon huis en gaan op zoek naar extra beveiliging. Een deel van het onveiligheidsgevoel is te wijten aan het feit dat mensen uit dezelfde wijk elkaar niet meer kennen, ook het feit dat er mensen met verschillende achtergronden samenwonen, draagt bij tot het onveiligheidsgevoel.

We kunnen dit concreet terugvinden in Zuid-Afrika. Hier zijn er de laatste tien jaar veel gated communities ontstaan, die voornamelijk bedoeld zijn voor de rijke klasse. In Zuid-Afrika is sinds 1994 het ANC aan de macht, maar voordien is de leiding van het land altijd in handen geweest van de blanke bevolking. De fases die Perrin bespreekt zijn duidelijk terug te vinden. In de eerste fase heeft de blanke bevolking alle macht in handen en domineert ze elke levenssfeer. In de jaren ’50 ontstaat het ANC en beginnen deze betogingen en opstanden te organiseren. De druk op de regering groeit hierdoor, maar ze kunnen de macht wel behouden tot de jaren ’90. Dan komen we in de derde fase van Perrin, de elite moet haar macht afgeven aan de nieuwe opkomende middenklasse.

De oude elite voelt zich niet meer thuis in de nieuwe samenleving, waar anderen de macht hebben en waar dus ook andere regels gelden. De Zuid-Afrikaanse bevolking verliest soms ook het respect ten opzichte van deze oude elite. Hierdoor vluchten ze weg, naar een wereld waar ze zich wel veilig voelen en waar ze nog wel belangrijk zijn. En hier zijn gated communities ideaal voor. Ze kunnen hun eigen regels opstellen, ze krijgen opnieuw macht en kunnen de samenleving zo maken zoals ze zelf willen.

Hiermee hebben we aangetoond dat Perrins concept van spatiële omkering, toch zeker voor Zuid-Afrika, klopt. Hieruit volgt dat we de gated communities gelijk kunnen stellen aan de utopias, in beide heeft men de macht in de samenleving verloren en is men terug op zoek naar controle. We moeten wel opmerken dat dit in de loop van de tijd kan veranderen. De oude elite gaat niet blijven bestaan en ook de nieuwe elite gaat de voordelen van de gated communities inzien. Ook zij zullen zich gaan vestigen in de gated communities, op dat moment zal de theorie van Perrin niet meer volstaan.